โลกหลังอารยธรรม

posted on 13 Jan 2016 22:34 by faiiside in life

 

 

 

ตอนที่เธออยู่ไกลมาก  ไกลจนเราไม่มีปัญญาคว้าไว้

ในตอนที่ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอกัน

มันเจ็บปวดเหลือเกิน

 

 

 

แต่ตอนนี้

อาจเป็นเวลา ที่ทำให้เธอใกล้เข้ามา

แต่เราไม่ได้อยากเดินเข้าไปหาเธออีกแล้ว

 

 

 

 

นี่คงเป็นยุคหลังอารยธรรมในโลกของเรา

ทุกอย่างมันสูญสลาย เหลือแต่เศษที่ไม่มีวันเหมือนเดิม

ใช่ว่าจะหล่นหายไปทั้งหมด

 

ส่วนลึกยังจำชิ้นส่วนที่สมบูรณ์นั้นไว้

และประทับใจที่เคยมีมันผ่านเข้ามา.

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

#156 ตัวตนที่หล่นหาย

posted on 25 Oct 2014 18:12 by faiiside in life
 
 
 
 
 
ผ่านมานานพอตัว ที่ไม่ได้มีเวลาคุยกับตัวเอง
บางครั้ง การคุยกับตัวเองของเรา มันก็หมายถึงการเขียนเรื่องของตัวเองลงบล็อค
 
 
 
ใช่แล้ว .
ครั้งนี้กลับมาเพราะความว่างเปล่า กลวงโบ๋ ในใจ
จริงๆก็คือ เราเหมือนกลับไปเป็นเด็กที่มองโลกแคบอีกครั้ง
 
 
 
 
 
เกลียดความรู้สึกนี้
แต่โทษใครไม่ได้
 
เราคงอยู่กับคนอื่น กลมกลืนไปตามสังคม มากไป.
 
 
 
 
 
เคยไม่ชอบอะไรแบบนั้น
แต่สุดท้ายกลับต้องมารู้สึกตัวว่าช่วงที่ผ่านมาตัวเองเป็นอย่างนั้น
 
 
       ประโยคที่ว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคมก็คงจริง
และคงจริงขึ้นมาอีก เมื่อเราอยู่ในสังคมใหญ่ที่ต้องพึ่งพากัน
 
 
 
ผลประโยชน์
ต่าง ต่าง นา นา.
 
 
 
คุยกับคนอื่น จนลืมคุยกับตัวเอง
สุดท้ายคงหลงทาง หาใครไม่เจอในวันที่เจ็บปวด และไร้ทางออก
แม้แต่ตัวเองที่เชื่อมั่น ก็หล่นหายไปกับการละเลย..
 
 
 
ความคิดเป็นล้านอบอวลในช่วงเวลาเหม่อที่ไร้ประโยชน์
เดี๋ยวนี้ความคิดเหล่านั้นมันเปลี่ยนไปมาทีเดียว
การกลั่นกรอง ตัวตนบางส่วน มันเลือนลาง
นี่เรากลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ?
 
 
 
 
 
 
รู้ตัวอีกที เราปล่อยปละละเลยกับความคิดเห็นของตัวเอง
โดยเอาสิ่งที่เป็นที่นิยมใส่เข้ามาแทน
 
คงต้องเตือนตัวเอง แล้วจัดระบบความคิดใหม่
 
 
 
 
 
 
.
ขอจบ แบบไม่มีบทสรุป
.
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

#154 complex

posted on 10 Jan 2014 02:59 by faiiside in life
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เราต่างวิ่งเข้าไปในจิตใจของตัวเอง
บางครา เราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว
ดำดิ่งลงไปในความคิดของเราเอง
 
 
 
 
 
 
 
โลกอันบิดเบี้ยว โลกในหัวของเรา
การเพ้อฝัน สิ่งสวยงาม ความรวดร้าว
บรรจุอยู่ในวูบเล็กๆที่เกิดขึ้นจากซอกหลืบของจิตใต้สำนึก
เราเผลอไผลไปกับมัน...
 
 
 
 
แต่แน่นอน เราปลอดภัย
ตราบที่มันอยู่ในหัวของเรา
นั่นคืออาณาเขตกั้นระหว่างความจริงและตัวตน
 
 
 
 
 
 
กับเธอแล้ว อาจเป็นความหลงไหล
แน่นอน แค่ในหัวของฉันเท่านั้นเอง
ในชีวิตจริงแล้วนั้น ไม่ใช่ว่าไม่มีสิทธิ์
เพียงแค่... การดำดิ่งอยู่ในอาณาเขตลึกลับและไม่มีใครรู้
มันทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย







เพราะหลงไหล แต่ไม่เคยไว้ใจ
การเติบโตของเรา ทำให้ความคิดเราก็ต่างซับซ้อน
จนไม่อาจแน่ใจในความคิดใคร
คงไม่รอให้แน่ใจ  เพราะตอนนี้ เราได้แต่จมดิ่งลงไปในโลกที่อยู่ในหัว
ในยามต้องการ
สิ่งนั้น บางเวลา...
 
 
 
 
 
มันคือการมีเธออยู่ข้างกัน
ยิ้มให้ฉัน  รู้สึกชอบฉัน  ต้องการฉัน
เหมือนที่ฉัน  ก็ไม่ต่าง... 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ความหมายของฉันจากเธอ สุดจะไขว่คว้าตามหา
มีเพียงแค่ความต้องการ ที่สร้างเธอขึ้นมาในโลกของฉัน
ไม่จำเป็นเลยที่เธอต้องตอบรับ หรือแม้แต่รับรู้
เธอ ผู้แตกต่าง ไม่เคยพบที่ไหน ไม่อาจหาได้จากไหน
อยากรู้จักความคิดเธอมากกว่านี้



 
 
 
 
แล้วเจอกัน ในโลกแห่งความจริง.
 
 
 
 
 
inspiration :  The Secret Life Of Walter Mitty
 

.
 
 
 
 
 
.
 

faiiside View my profile

Favourites